دل بی قرار

 

به هرکس تا که بتوانی بیاموز آنچه میدانی

                  که گنج ودانش وبینش نمی کاهد ز بخشیدن

                                                                                          ( ابوالقاسم حالت)

                   دل بی 1

 امشب ای مه روی من،  تو مهتاب  کیستی        

                   جان  بلب  آمد  ز هجرت ،  آفتابِ  کیستی  

عاشقان  ازبهرِ   تو  نغمه  سُرایی  میکنند 

                   ای سراپایت  غزل ، تو شعرِ  نابِ  کیستی

بوی  گلهای  بهارو  بوی  باران  می دهی     

                   ای همیشه  باغِ گل ،عطرو گلاب   کیستی

رهروِ  عشقی ،زلالی ، همچو   آب و آینه

                   ای ز دریا  تا  سما رفته ،سحاب    کیستی

ساقی  جانی و بازا  جانِ ما را  تازه   کن

                   ای طلوع سرخِ گل ،سُکرِ شراب    کیستی

بی توهرسازی نوایش از برایم شاد   نیست      

                   ای صدایت دلنشین،چنگ و رباب   کیستی

توهمان چشمه ی نوری، ما کویری سوخته    

                   ای شمیمِ رویشِ    صبح ،شطِ  آب  کیستی    

سوختم از هجرِ تو چون  سنگهای   آسمان

                  یکدم ای سنگدل نپرسیدی   شهابِ   کیستی  

نه به بیداری ترا بینم، نه درهنگام    خواب

                 آخرای رهزنِ دل ، امشب  بخواب   کیستی

این دل آباد را با یک نگه  کردی    خراب

                 دیگر اکنون  در پی  خانه  خراب    کیستی

صمد از آتشِ  قهرِ تو  نمی سوزد     دلش

                  خواهد او داند ، که تو، درتب وتاب کیستی  

..............................................................................................................